*Trzy tygodnie później*
- Spotkamy się dziś, Słonko? - spytał Harry, gdy rozmawialiśmy przez telefon.
- Przyjedź do mnie, mam wolny dom. Będziemy sami.
- Okey. Już się nie mogę doczekać.
- Layla! - usłyszałam głos ciotki.
- Przepraszam, muszę kończyć. Buziaki dla Niall'a, Zayn'a, Louis'a i ... Liama.
- Chyba woleliby, żebyś sama ich pocałowała. - Zaśmiał się.
- Bardzo chętnie.
- Ranisz mnie ...
- Przepraszam, później ci to wynagrodzę. - powiedziałam. - Do wieczora.
- Myhy.
Odwróciłam się do cioci.
- Z kim tak rozmawiałaś? - spytała.
- Z kolegą.
- Z kolegą. - powtórzyła. - To twój chłopak?
- Może ...
- Zaproś go kiedyś do nas na obiad. Chcę go poznać.
- Mamo! - zbiegła po schodach kuzynka.
- Co się stało?
- Nic, jestem gotowa.
- Idę do siebie. - wtrąciłam się i weszłam na górę.
Nagle mój telefon zaczął drgać.
"Gwin ;*"
- Halo?
- Chodzisz z Harry'm Styles'em?! - krzyknęła.
- Co?
Byłam w szoku. Z Harry'm staraliśmy się nie okazywać sobie uczuć publicznie.
- Wejdź na jakikolwiek serwis plotkarski.
- Okok, poczekaj chwilę.
Wzięłam laptopa i zrobiłam to co mówiła.
- Cholera! - powiedziałam na głos.
Na stronie widniały zdjęcia moje i Harry'ego jak trzymam go za rękę, całuję się z nim i obejmuję.
- Czyli to prawda? Tylko szczerze.
- Tak.
- O matko! Czemu nie powiedziałaś?
- Bo uważaliśmy z Harry'm, że tak będzie lepiej.
- Jezu! Dziewczyno!
- Sorry Gwin, ktoś do mnie dzwoni. Zadzwonię później.
- Okey.
- Halo? - odebrałam drugą rozmowę.
- Harry widział te fotki? - usłyszałam głos Liam'a.
- Nie ... nie wiem. Matko ... Liam ... proszę ... przyjedziesz?
- Za 20 minut będę.
- Dziękuję. - rozłączyłam się i zabrałam do czytania.
„Przyłapani”
Świat ogarnął szok. Harry Styles członek sławnego zespołu One Direction, singiel od 2009 roku, aż do teraz. W Internecie pojawiły się szokujące fotki. Sądzimy, że brunetka na zdjęciach to początkująca pisarka Lala (Evans), której książka zajmuje 1. miejsce w sprzedaży. Prowadzi również sławnego bloga. Ze źródeł wiemy, że wcześniej chodziła także z Liam’em Payne’m, kolegą Hazzy. Czekamy, aż nowa para potwierdzi, że jest razem.
- Była dziewczyną Liam'a Payn'a?! - wrzasnęłam. - O matko!
Do pokoju wbiegła Mel.
- Co?! Wspomniałaś coś o Liam'ie?!
- Może ...
- Oj weź, a co to? - spytała odsłaniając miejsce, gzie Harry pozostawił mi malinkę.
- Odejdź.
- Uuuuuuu! Layla ma chłopaka! - zaczęła krzyczeć.
- Zamknij się!
- Melisso, jedziesz czy nie? - spytał wujek.
- Jasne, że jadę. - wybiegła z pokoju.
- A ty czemu nie chcesz jechać? - podszedł do mnie i położył rękę na mojej głowie.
- Mam do napisanie książkę.
- Jesteś zdolną dziewczyną, dasz radę. Kto jak kto, ale wyobraźnię to ty masz. - pocałował mnie w czoło i wyszedł.
- Wujku! - pobiegłam za nim.
- Tak? - odwrócił się.
- Mogę zaprosić znajomych na jutro? Tylko pięciu.
- Zaproś i pięćdziesięciu. - puścił mi "oczko".
- Dzięki.
Po kilkunastu minutach od wyjścia rodziny, ktoś zapukał. W tym czasie przeczytałam trochę komentarzy.
- Prosze! - krzyknęłam z poduszką na głowie. Po chwili poczułam rękę na swoim brzuchu.
- Hej ... - odłożył poduszkę Liam.
Wtuliłam się w niego i zaczęłam płakać.
- Już ... Ćśśś, nie płacz. Co się stało?
- Widziałeś komentarze?! - jęknęłam. - Nazwali mnie szmatą, suką i kur...!
- Layla ... wiesz, że nie jesteś żadną z nich.
- Harry wie?
- Chyba nie. Jak wychodziłem nic na to nie wskazywało.
- Ty i Danielle też tak mieliście?
- Nie do końca ludzie ją akceptowali, ale źle nie było. Posłuchaj. - wziął mnie na kolana. - Fankom Harry'ego to minie. Bądź cierpliwa i nie przejmuj się tym. Kochasz go?
- Tak.
- A więc jeżeli go kochasz to bądź cierpliwa.
- Dobrze.
- Okey, to teraz mi powiesz jak tam twoja nowa książka?
- Nijak. Nadal nie mam pomysłu. - wzruszyłam ramionami i poszłam do kuchni. Liam poszedł za mną.
- Chcesz soku? - spytałam.
- Chętnie.
Poszłam po szklankę z piciem.
- Powinnam porozmawiać z Harry'm czy potwierdzimy to, że jesteśmy razem.
- Słusznie.
Nagle zaczął dzwonić mój telefon.
- Fajny dzwonek. - zaśmiał się Liam.
- Czepiasz się One Direction?
- Nie.
Pobiegłam do pokoju i odebrałam.
- Tak?
- Musimy spotkać się jak najszybciej! - usłyszałam w słuchawce zdenerwowany głos Hazzy.
- To zapraszam. Jest u mnie twój przyjaciel.
- Liam?
- Myhy...
- Twój były chłopak... - powiedział chyba bardziej do siebie niż do mnie.
- To nie prawda! - krzyknęłam.
- Piszą co innego.
- I wierzysz im zamiast mnie?! Z resztą nieważne. Przyjedziesz to pogadamy. - rozłączyłam się i zeszłam do salonu.
- Już wie. - powiedziałam.
- Słyszałem. Wiesz co? Ja muszę już lecieć, umówiłem się z Danielle. Jakby coś to dzwoń o każdej godzinie. - Pocałował mnie w policzek.
- Okey. A właśnie, idziemy jutro na imprezę? Jeszcze zadzwonię do reszty. Jak chcesz to zabierz ze sobą Danielle.
- Spoko, ja idę. Trzymaj się, mała.
Wyszedł. Postanowiłam się odświeżyć. Wybrałam świeże ubrania i poszłam pod prysznic. Kiedy kończyłam robić make-up usłyszałam jak ktoś wszedł do domu. Przestraszyłam się, choć wiedziałam, że to Harry. Zeszłam na dół, gdzie brunet stał oparty o ścianę z założonymi rękoma.
- Chodziłaś z Liam'em? - zapytał.
- Nie.
Popatrzył mi w oczy.
- Nie kłamiesz. - podszedł do mnie.
- Nie.
- Przepraszam. - przytulił mnie. - Jestem trochę zazdrosny.
- Nic nie szkodzi. Powiemy im?
- Dostałam propozycję wywiadu i ty też.
- Kiedy?
- Chyba pojutrze. - mruknął mi nad uchem.
- Moim zdaniem, nie powinniśmy okłamywać. - dodał.
Przycisnął mnie do ściany i zaczął całować po szyi.
- Przestań, nie mogę się skupić.
- To nie myśl.
- Rada Harry'ego Styles'a. - zaśmiałam się.
- Śmiesz wątpić, że daje dobre rady? - oburzył się. - Należy ci się za to kara. Przerzucił mnie przez ramię.
- Postaw mnie na ziemię! - krzyczałam.
Wniósł mnie do sypialni.
* Dwa dni później *
- Gotowa skarbie? - objął mnie ramieniem Harold.
- Gotowa skarbie? - przedrzeźniał go Niall przytulając się do Louisa.
Spojrzeliśmy na nich.
- Dobra, jedziemy? - spytałam.
Dojechaliśmy do studia po 20 minutach. Przed nim stało morze dziewczyn, krzyczących imiona wszystkich z 1D.
- Chodź. - pośpieszył mnie Harry i splótł nasze palce. Weszliśmy do studia.
- Witam was gołąbeczki moje. - przytulił nas jak mniemam prowadzący. - Tak się cieszę, że to ja pierwszy zrobię z wami wywiad!
- Będzie pan miał miliardową oglądalność. - warknęłam wkurzona.
- Layla! - upomniał mnie Harry.
- Nie, nic się nie stało. - uśmiechnął się dziennikarz.
- Możemy porozmawiać? - spytał Harold.
- Myhy...
- Tylko nie długo, bo zaraz zaczynamy.
- Będziemy pamiętać. - odparłam.
Harry pociągnął mni za sobą do garderoby.
- Co ty wyrabiasz?!
- Nic ... - odpowiedziałam.
- Uspokój się. Musisz się do tego przyzwyczaić, kochanie. - objął mnie i pocałował.
- Spróbuję. - uśmiechnęłam się do niego.
Wyszliśmy.
- Dostałaś opierdziel od Harry'ego? - wyszczerzył się Louis.
- Nie, buziaka. - odparłam.
- To nie fair! - krzyknął.
- Chodźcie na plan. - usłyszeliśmy głos Alana.
- Szybciej gołąbeczki. - popchnęli nas Liam i Zayn.
czwartek, 13 czerwca 2013
czwartek, 6 czerwca 2013
Rozdział 4
Ocknęłam się na kolanach Li.
-Dzień Dobry śpioszku!- Powitał mnie ciepłym uśmiechem.
-Siemasz Li.
-Chcesz jakieś śniadanie?
-Chętnie
-To mnie wypuścić , to zrobię.-Pokazał swoje śnieżnobiałe ząbki
-Nie. Tak mi dobrze.
-Zepchnął mnie ze swoich kolan na podłogę.
-Ej! Co to miało być?
-Nic-Odpowiedział, rzucił we mnie poduszką i uciekł. Zaczęłam go gonić, ale zza rogu nagle wyszedł Hazza, zderzyliśmy się i oboje wylądowaliśmy na podłodze.
-No takiego powitania to ja się nie spodziewałem-zaśmiał się Styles.
Ryknęliśmy śmiechem. Przyszła reszta członków 1D. Pomogli nam się pozbierać z podłogi i wróci do swoich zajęć rechocząc. Z poduszką w ręku wróciłam do poszukiwań Liama. Znalazłam go wreszcie. Siedział pod prysznicem(ale się nie kapał, tylko schował). Odsłoniłam zasłonę, najpierw trafiłam w niego poduszką, a potem odkręciłam zimną wodę. Dawno się tak nie bawiłam.
-O Boże! Aaaaaa!-krzyknął Li, wybiegając spod "kąpieli".
-Spokojne.-podałam mu ręcznik.
-Przyniesiesz mi suche ciuchy?
-Oczywiście-zrobiło mi się go żal, gdy się tak trząsł z zimna. Podreptałam na gore do sypialni bruneta. Weszłam i zaczęłam grzebać w jego ciuchach. Takiej pojemnej szafy to ja nigdy w życiu nie widziałam! Wzięłam szary T-shirt i jeansy. Zaniosłam do łazienki i poszłam do kuchni zrobić mu śniadanie. Należało mu się za ochlapanie lodowata woda.
Ktoś zaszedł mnie od tylu.
-Bu!-Li złapał mnie w pasie.
-O Matko!-wrzasnęłam.
-Spokojnie to tylko ja.
-Dzięki za doprowadzenie do zawalu.
-Polecam się na przyszłość.-puścił mi "oczko". Podałam mu tace z gorąca herbatą i jajecznicą.
-Dziękuję Leyla.
-Nie ma za co-uśmiechnęłam sie do niego.
Wzięłam swoja porcje i poszliśmy w stronę salonu, gdzie siedzieli wszyscy chłopcy. Rozsiadłam się na kanapie miedzy Harrym a Louisem. Gdy herbata już ostygła, napiłam sie. Ale oczywiście Loui nie możne wytrzymać 5 minut bez śmiechu i wytracił mi kubek. Byłam cala mokra.
-Loui!
-Tak Leylo?-Zaczął dziko rechotać
-Grrrrr...!-odłożyłam tace i poszłam na górę się przebrać. Weszłam do pokoju i sięgnęłam po wczorajsza koszule i jeansy. Wzięłam swoje poplamione herbata i jajecznica z pomidorami ubrania oraz zawiesiłam na dół do pralni. Kiedy wracałam postanowiłam wyjąc telefon z kurtki. Sięgając po niego, dotknęłam czegoś zimnego i metalowego. Znalazłam klucze. Ucieszyłam sie, bo mogłam wrócić do domu po swoje rzeczy. Wróciłam do chłopców.
-Harry, podwieziesz mnie do domu?
-Oczywiście. Z tobą wszędzie.
- To sie ubieraj, bo nie mam już żadnych ciuchów.- Ubraliśmy sie , wsiedliśmy do całkiem pojemnego czarnego Mercedesa i ruszyliśmy w kierunku mojego domu. Wbiegłam, wzięłam to co najpotrzebniejsze i wybiegłam z domu.
-Layla?-zagadnął Harry.
-Tak?
Zjechał na bok i popatrzył mi prosto w oczy.Widziałam że chce coś zrobić ,choć się wahał.
-Błagam,tylko się na mnie nie obraź.-poprosił i wbił się w moje usta.
Był taki zachłanny,a jednocześnie delikatny.Trzymał ręką mój policzek tak jakby bał się zaraz ucieknę,choć wcale nie chciałam.Ku mojemu zdziwieniu przestał.Bez słowa ruszył do domu.Nie wiedziałam co powiedzieć i on pewnie też nie.
Kiedy stanęliśmy na światłach zebrałam się na odwagę.
-Harry.
-Ćśśśiii! Nie teraz.-rzekł.
-Właśnie że teraz!-krzyknęłam.
-Poczekaj jeszcze 10 min.
-Nie chce.
-Dla mnie.
Westchnęłam i ucichłam.Harry pogłośnił radio w którym leciała piosenka Queen "Show Must Go On".
Spokojnie wypuściłam z płuc powietrze.Dojechaliśmy po 15 min.
Zanim odpięłam pasy Harry już otworzył drzwi .Gdy tylko nimi trzasnęłam.Loczek złapał mnie za ręką i pociągnął w stronę drzwi frontowych.W salonie siedziała pozostała 4 One Direction.
-Już wróciliście?-spyta; Niall.
-Tak.-odparł za mnie Harry.-Niech nikt nam nie przeszkadza.
Zabrał mnie do pokoju i zamknął drzwi.
W końcu odwrócił się w moją stronę.Bez słowa znalazł się blisko mnie.Obiema dłońmi dotknął moich policzków,po czym zamknął oczy.
-Chyba zwariowałem.-mruknął.
-To wariuj i całuj.
Otworzył oczy i pocałował mnie mocno.
Tak wiem dawno nie pisałam,przepraszam :) Miałam dużo na głowie ale WRÓCIŁAM! -Luka :)
-Dzień Dobry śpioszku!- Powitał mnie ciepłym uśmiechem.
-Siemasz Li.
-Chcesz jakieś śniadanie?
-Chętnie
-To mnie wypuścić , to zrobię.-Pokazał swoje śnieżnobiałe ząbki
-Nie. Tak mi dobrze.
-Zepchnął mnie ze swoich kolan na podłogę.
-Ej! Co to miało być?
-Nic-Odpowiedział, rzucił we mnie poduszką i uciekł. Zaczęłam go gonić, ale zza rogu nagle wyszedł Hazza, zderzyliśmy się i oboje wylądowaliśmy na podłodze.
-No takiego powitania to ja się nie spodziewałem-zaśmiał się Styles.
Ryknęliśmy śmiechem. Przyszła reszta członków 1D. Pomogli nam się pozbierać z podłogi i wróci do swoich zajęć rechocząc. Z poduszką w ręku wróciłam do poszukiwań Liama. Znalazłam go wreszcie. Siedział pod prysznicem(ale się nie kapał, tylko schował). Odsłoniłam zasłonę, najpierw trafiłam w niego poduszką, a potem odkręciłam zimną wodę. Dawno się tak nie bawiłam.
-O Boże! Aaaaaa!-krzyknął Li, wybiegając spod "kąpieli".
-Spokojne.-podałam mu ręcznik.
-Przyniesiesz mi suche ciuchy?
-Oczywiście-zrobiło mi się go żal, gdy się tak trząsł z zimna. Podreptałam na gore do sypialni bruneta. Weszłam i zaczęłam grzebać w jego ciuchach. Takiej pojemnej szafy to ja nigdy w życiu nie widziałam! Wzięłam szary T-shirt i jeansy. Zaniosłam do łazienki i poszłam do kuchni zrobić mu śniadanie. Należało mu się za ochlapanie lodowata woda.
Ktoś zaszedł mnie od tylu.
-Bu!-Li złapał mnie w pasie.
-O Matko!-wrzasnęłam.
-Spokojnie to tylko ja.
-Dzięki za doprowadzenie do zawalu.
-Polecam się na przyszłość.-puścił mi "oczko". Podałam mu tace z gorąca herbatą i jajecznicą.
-Dziękuję Leyla.
-Nie ma za co-uśmiechnęłam sie do niego.
Wzięłam swoja porcje i poszliśmy w stronę salonu, gdzie siedzieli wszyscy chłopcy. Rozsiadłam się na kanapie miedzy Harrym a Louisem. Gdy herbata już ostygła, napiłam sie. Ale oczywiście Loui nie możne wytrzymać 5 minut bez śmiechu i wytracił mi kubek. Byłam cala mokra.
-Loui!
-Tak Leylo?-Zaczął dziko rechotać
-Grrrrr...!-odłożyłam tace i poszłam na górę się przebrać. Weszłam do pokoju i sięgnęłam po wczorajsza koszule i jeansy. Wzięłam swoje poplamione herbata i jajecznica z pomidorami ubrania oraz zawiesiłam na dół do pralni. Kiedy wracałam postanowiłam wyjąc telefon z kurtki. Sięgając po niego, dotknęłam czegoś zimnego i metalowego. Znalazłam klucze. Ucieszyłam sie, bo mogłam wrócić do domu po swoje rzeczy. Wróciłam do chłopców.
-Harry, podwieziesz mnie do domu?
-Oczywiście. Z tobą wszędzie.
- To sie ubieraj, bo nie mam już żadnych ciuchów.- Ubraliśmy sie , wsiedliśmy do całkiem pojemnego czarnego Mercedesa i ruszyliśmy w kierunku mojego domu. Wbiegłam, wzięłam to co najpotrzebniejsze i wybiegłam z domu.
-Layla?-zagadnął Harry.
-Tak?
Zjechał na bok i popatrzył mi prosto w oczy.Widziałam że chce coś zrobić ,choć się wahał.
-Błagam,tylko się na mnie nie obraź.-poprosił i wbił się w moje usta.
Był taki zachłanny,a jednocześnie delikatny.Trzymał ręką mój policzek tak jakby bał się zaraz ucieknę,choć wcale nie chciałam.Ku mojemu zdziwieniu przestał.Bez słowa ruszył do domu.Nie wiedziałam co powiedzieć i on pewnie też nie.
Kiedy stanęliśmy na światłach zebrałam się na odwagę.
-Harry.
-Ćśśśiii! Nie teraz.-rzekł.
-Właśnie że teraz!-krzyknęłam.
-Poczekaj jeszcze 10 min.
-Nie chce.
-Dla mnie.
Westchnęłam i ucichłam.Harry pogłośnił radio w którym leciała piosenka Queen "Show Must Go On".
Spokojnie wypuściłam z płuc powietrze.Dojechaliśmy po 15 min.
Zanim odpięłam pasy Harry już otworzył drzwi .Gdy tylko nimi trzasnęłam.Loczek złapał mnie za ręką i pociągnął w stronę drzwi frontowych.W salonie siedziała pozostała 4 One Direction.
-Już wróciliście?-spyta; Niall.
-Tak.-odparł za mnie Harry.-Niech nikt nam nie przeszkadza.
Zabrał mnie do pokoju i zamknął drzwi.
W końcu odwrócił się w moją stronę.Bez słowa znalazł się blisko mnie.Obiema dłońmi dotknął moich policzków,po czym zamknął oczy.
-Chyba zwariowałem.-mruknął.
-To wariuj i całuj.
Otworzył oczy i pocałował mnie mocno.
Tak wiem dawno nie pisałam,przepraszam :) Miałam dużo na głowie ale WRÓCIŁAM! -Luka :)
niedziela, 10 marca 2013
Rozdział 3
Obudziłam się na jakimś miękkim łóżku , i na pewno nie swoim. Otworzyłam szeroko oczy nie ruszając się z łóżka.Wszystko mi się przypomniało.
Wczorajszej nocy po imprezie chłopaki zaproponowali mi bym do nich pojechała.Po przekazaniu szoferowi gdzie idę obiecał on powiadomić Ciocie że nie wrócę na noc.
Byłam jeszcze zaspana więc schowałam głowę w poduszki.Nagle dobiegł mnie głos Nialla i Lou.
-Chodź tu!-krzyczał Louis.
Wbiegli do pokoju i zaczęli ganiać.Wpadli na moje łóżko wrzeszcząc.
Sama podskakiwałam.
-Nie zła pobudka .-pomyślałam skacząc.
-Oddawaj!-krzyczał Lou.
-Nie!
Nieoczekiwanie do pokoju wpadł Li.
-Spokój!-wrzasnął.-Oddaj mu to!
Niall zrobił minę smutnego psiaka ale oddał to co zabrał.Oboje wyszli z pokoju.Liam usiadł obok mnie na łóżku i powiedział:
-Przepraszam za nich.
-Nie no spokojnie,już i tak nie spałam.
-Co chcesz na śniadanie za nim Niall dorwie się do lodówki?
-Nie wiem a co proponujesz?-uśmiechnęłam się.
-Z tego co pamiętam to lubisz tosty prawda?
-Jasne,tylko...-zaczęłam ale ugryzłam się w język.
-Tak?-dopytywał się Li.
-Nie chce nic mówić ale jestem w tej wkurzającej sukience i...
-Aha,o to Ci chodzi-zaśmiał się-Chodź zaraz coś dla Ciebie znajdziemy.
Podał mi rękę.Wstałam z łóżka i poszłam za nim.Prawie zapomniałam jak wygląda ich dom.Było w nim tak przytulnie i ciepło...Liam otworzył prze de mną drzwi.Prawdziwy z niego dżentelmen. Znalazłam się w jego pokoju.Podszedł do szafy a ja zaczęłam rozglądać się po pokoju.Duże łóżko dla dwojga,biurko,drzwi najprawdopodobniej do łazienki.Cały pokój pokryty był zdjęciami.
-Kiedyś zostawiłaś u nas jeansy...-mruczał pod nosem.-O są!
Podał mi je.
-Minęło tyle czasu a ty ciągle je trzymasz?-zdziwiłam się.
-No cóż miałem nadzieję że kiedyś się jeszcze spotkamy.-uśmiechnął się uroczo.-A teraz dam Tobie jakąś koszule.
Wybrał ją i podał mi.
-Dzięki-powiedziałam.
Gdzie jest łazienka jeszcze pamiętałam.Weszłam do niej po czym odświeżyłam się , uczesałam i w końcu zrzuciłam z siebie tą sukienkę.
Schodząc na dół usłyszałam włączony telewizor.W salonie siedział Harry.
-Co tak wcześnie wstałeś?-zapytałam siadając obok niego.
On popatrzył na mnie swoimi zielonymi oczami w których kiedyś się podkochiwałam.
-Nie mogę spać kiedy jesteś tak blisko.-uśmiechnął się.
-Nie źle umiesz bajerować a tak na prawdę?
Zaśmiał się.
-No przecież mówię prawdę.
-Jasne.-westchnęłam.
-Fajna koszula.-stwierdził patrząc mi się na parę rozpiętych guzików.
-Zboczeniec! -zaśmiałam się tak jak on.
Jejku jak mi go brakowało.Po paru minutach do salonu przyszła cała reszta One Direction.
-To co robimy?-spytał Niall obejmując mnie ramieniem.
-Ja wracam do domu a wy to nie wiem...-odparłam.
-Ja Cię nie puszczę.-rzekł poważnie Niall.-Nie widzieliśmy się kupę czasu a ty już chcesz iść.
-Ale..-chciałam zaprzeczyć ale przerwał mi Liam.
-Zgadzam się z Blondynem.Urządzimy sobie miły dzień.Tylko my i nikt inny.
-Ja jestem za.-poparł go Lou i reszta zespołu.
-Jesteście uparci!-uśmiechnęłam się.-Niech wam będzie,zostanę.
-Super!-wrzasnął Niall.
-Ale mam jeden warunek.-spojrzałam na Harrego bo tak na prawdę o niego mi chodziło.-Pojedzemy na zakupy bo okazało się że ciocia,wujek i Mel pojechali na jakiś camping a ja nie mam kluczy więc...
-Spoko,ja z Tobą pojadę a w tym czasie chłopaki pojadą po coś do żarcia na wieczór.-odpowiedział Harry.
Wszyscy się z nim zgodzili choć zrobił to nie chętnie Liam,co dało się zauważyć.
Styles otworzył mi drzwi do samochodu a sam zajął miejsce kierowcy.
-No to gdzie jedziemy?-spytał patrząc mi w oczy.
Poczułam jak rodzi się między nami namiętność i pożądanie.Od razu to przerwałam.
-Nie wiem do jakiegokolwiek sklepu.-odparłam.
-Okej.
Jechaliśmy nie całe 10 minut.Wysiedliśmy z samochodu i weszliśmy do sklepu.Zaczęłam szukać odpowiedniego ubrania.Wybrałam bardzo szybko gdyż nie dawno byłam tu z Gwin i Bell.
-Powinnam się z nimi spotkać.-pomyślałam i poszłam do przymierzalni.Harry podążył za mną.
Wszystko było okej więc poszłam do kasy i zapłaciłam.
-Szybko poszło.-stwierdził Hazza.
-Ja tak zawsze kupuje.-uśmiechnęłam się.
-To mogę z Tobą chodzić na zakupy kiedy tylko chcesz.
-Zapamiętam to sobie.
Wróciliśmy do domu chłopaków jednak ich jeszcze nie było.
-Leć się przebrać.-powiedział Harry
Pokiwałam głową i poszłam do łazienki. Opłukałam twarz wodą i ubrałam się. Przed drzwiami do swojego pokoju stał Harry wyraźnie czekając na mnie.
-Coś się stało?-spytałam.
-Nic,tylko...
-Tylko...?-chciałam dowiedzieć się co go gryzie gdy do domu wpadli Lou,Niall,Zayn i Liam.
-Mamy żarcie!-wołał Niall.
-Świetnie.To co teraz ...może jakiś film? -zaproponowałam.
-Super!Zaraz coś przyniosę.-zaoferował się Lou i zniknął za drzwiami pokoju.Popatrzyłam na Li.
On tylko uśmiechnął się do mnie a ja nie wiedzieć czemu zarumieniłam się.
-Znalazłem!-zbiegł po schodach Lou do salonu gdzie usiadłam obok Li i Harrego na kanapie.
Oglądaliśmy najpierw "To właśnie miłość" później " Toy Story", Ostatnią piosenkę" i jeszcze parę filmów ,robiąc sobie przerwy w których albo Niall jadł albo Zayn dzwonił do Perrie.
Bawiłam się świetnie w ich towarzystwie.
Kiedy zapadł zmrok Liam otoczył mnie ramieniem a ja przytuliłam się do niego.Czułam na sobie spojrzenia reszty lecz nie przeszkadzało mi to.W ramionach Li czułam się bezpiecznie i komfortowo.
Przy nim wszystkie moje smutki odeszły.Moje przemyślenia na temat książki,moich rodziców,i ciotki która uważała że może dzięki mnie zarobić.
Myśląc tak nad tym usnęłam.
Wczorajszej nocy po imprezie chłopaki zaproponowali mi bym do nich pojechała.Po przekazaniu szoferowi gdzie idę obiecał on powiadomić Ciocie że nie wrócę na noc.
Byłam jeszcze zaspana więc schowałam głowę w poduszki.Nagle dobiegł mnie głos Nialla i Lou.
-Chodź tu!-krzyczał Louis.
Wbiegli do pokoju i zaczęli ganiać.Wpadli na moje łóżko wrzeszcząc.
Sama podskakiwałam.
-Nie zła pobudka .-pomyślałam skacząc.
-Oddawaj!-krzyczał Lou.
-Nie!
Nieoczekiwanie do pokoju wpadł Li.
-Spokój!-wrzasnął.-Oddaj mu to!
Niall zrobił minę smutnego psiaka ale oddał to co zabrał.Oboje wyszli z pokoju.Liam usiadł obok mnie na łóżku i powiedział:
-Przepraszam za nich.
-Nie no spokojnie,już i tak nie spałam.
-Co chcesz na śniadanie za nim Niall dorwie się do lodówki?
-Nie wiem a co proponujesz?-uśmiechnęłam się.
-Z tego co pamiętam to lubisz tosty prawda?
-Jasne,tylko...-zaczęłam ale ugryzłam się w język.
-Tak?-dopytywał się Li.
-Nie chce nic mówić ale jestem w tej wkurzającej sukience i...
-Aha,o to Ci chodzi-zaśmiał się-Chodź zaraz coś dla Ciebie znajdziemy.
Podał mi rękę.Wstałam z łóżka i poszłam za nim.Prawie zapomniałam jak wygląda ich dom.Było w nim tak przytulnie i ciepło...Liam otworzył prze de mną drzwi.Prawdziwy z niego dżentelmen. Znalazłam się w jego pokoju.Podszedł do szafy a ja zaczęłam rozglądać się po pokoju.Duże łóżko dla dwojga,biurko,drzwi najprawdopodobniej do łazienki.Cały pokój pokryty był zdjęciami.
-Kiedyś zostawiłaś u nas jeansy...-mruczał pod nosem.-O są!
Podał mi je.
-Minęło tyle czasu a ty ciągle je trzymasz?-zdziwiłam się.
-No cóż miałem nadzieję że kiedyś się jeszcze spotkamy.-uśmiechnął się uroczo.-A teraz dam Tobie jakąś koszule.
Wybrał ją i podał mi.
-Dzięki-powiedziałam.
Gdzie jest łazienka jeszcze pamiętałam.Weszłam do niej po czym odświeżyłam się , uczesałam i w końcu zrzuciłam z siebie tą sukienkę.
Schodząc na dół usłyszałam włączony telewizor.W salonie siedział Harry.
-Co tak wcześnie wstałeś?-zapytałam siadając obok niego.
On popatrzył na mnie swoimi zielonymi oczami w których kiedyś się podkochiwałam.
-Nie mogę spać kiedy jesteś tak blisko.-uśmiechnął się.
-Nie źle umiesz bajerować a tak na prawdę?
Zaśmiał się.
-No przecież mówię prawdę.
-Jasne.-westchnęłam.
-Fajna koszula.-stwierdził patrząc mi się na parę rozpiętych guzików.
-Zboczeniec! -zaśmiałam się tak jak on.
Jejku jak mi go brakowało.Po paru minutach do salonu przyszła cała reszta One Direction.
-To co robimy?-spytał Niall obejmując mnie ramieniem.
-Ja wracam do domu a wy to nie wiem...-odparłam.
-Ja Cię nie puszczę.-rzekł poważnie Niall.-Nie widzieliśmy się kupę czasu a ty już chcesz iść.
-Ale..-chciałam zaprzeczyć ale przerwał mi Liam.
-Zgadzam się z Blondynem.Urządzimy sobie miły dzień.Tylko my i nikt inny.
-Ja jestem za.-poparł go Lou i reszta zespołu.
-Jesteście uparci!-uśmiechnęłam się.-Niech wam będzie,zostanę.
-Super!-wrzasnął Niall.
-Ale mam jeden warunek.-spojrzałam na Harrego bo tak na prawdę o niego mi chodziło.-Pojedzemy na zakupy bo okazało się że ciocia,wujek i Mel pojechali na jakiś camping a ja nie mam kluczy więc...
-Spoko,ja z Tobą pojadę a w tym czasie chłopaki pojadą po coś do żarcia na wieczór.-odpowiedział Harry.
Wszyscy się z nim zgodzili choć zrobił to nie chętnie Liam,co dało się zauważyć.
Styles otworzył mi drzwi do samochodu a sam zajął miejsce kierowcy.
-No to gdzie jedziemy?-spytał patrząc mi w oczy.
Poczułam jak rodzi się między nami namiętność i pożądanie.Od razu to przerwałam.
-Nie wiem do jakiegokolwiek sklepu.-odparłam.
-Okej.
Jechaliśmy nie całe 10 minut.Wysiedliśmy z samochodu i weszliśmy do sklepu.Zaczęłam szukać odpowiedniego ubrania.Wybrałam bardzo szybko gdyż nie dawno byłam tu z Gwin i Bell.
-Powinnam się z nimi spotkać.-pomyślałam i poszłam do przymierzalni.Harry podążył za mną.
Wszystko było okej więc poszłam do kasy i zapłaciłam.
-Szybko poszło.-stwierdził Hazza.
-Ja tak zawsze kupuje.-uśmiechnęłam się.
-To mogę z Tobą chodzić na zakupy kiedy tylko chcesz.
-Zapamiętam to sobie.
Wróciliśmy do domu chłopaków jednak ich jeszcze nie było.
-Leć się przebrać.-powiedział Harry
Pokiwałam głową i poszłam do łazienki. Opłukałam twarz wodą i ubrałam się. Przed drzwiami do swojego pokoju stał Harry wyraźnie czekając na mnie.
-Coś się stało?-spytałam.
-Nic,tylko...
-Tylko...?-chciałam dowiedzieć się co go gryzie gdy do domu wpadli Lou,Niall,Zayn i Liam.
-Mamy żarcie!-wołał Niall.
-Świetnie.To co teraz ...może jakiś film? -zaproponowałam.
-Super!Zaraz coś przyniosę.-zaoferował się Lou i zniknął za drzwiami pokoju.Popatrzyłam na Li.
On tylko uśmiechnął się do mnie a ja nie wiedzieć czemu zarumieniłam się.
-Znalazłem!-zbiegł po schodach Lou do salonu gdzie usiadłam obok Li i Harrego na kanapie.
Oglądaliśmy najpierw "To właśnie miłość" później " Toy Story", Ostatnią piosenkę" i jeszcze parę filmów ,robiąc sobie przerwy w których albo Niall jadł albo Zayn dzwonił do Perrie.
Bawiłam się świetnie w ich towarzystwie.
Kiedy zapadł zmrok Liam otoczył mnie ramieniem a ja przytuliłam się do niego.Czułam na sobie spojrzenia reszty lecz nie przeszkadzało mi to.W ramionach Li czułam się bezpiecznie i komfortowo.
Przy nim wszystkie moje smutki odeszły.Moje przemyślenia na temat książki,moich rodziców,i ciotki która uważała że może dzięki mnie zarobić.
Myśląc tak nad tym usnęłam.
piątek, 8 marca 2013
Rozdział 2
-Layla , skarbie jeszcze nie zaczęłaś się szykować?-spytała ciocia po powrocie z pracy.
-Oj przepraszam , nie zwróciłam uwagi że jest już tak późno.-odparłam wstając z kanapy.Poczłapałam do swojego pokoju.
W co ja miałam się ubrać, przecież to była uroczysta impreza.Przypomniało mi się że nie dawno byłyśmy z Gwin na zakupach i kupiłyśmy dla mnie ubrania.
Podeszłam do półki z której ściągnęłam pudło.Otworzyłam je.W środku leżała śliczna różowa sukienka czarne buty i torebka.
Poszłam z tym do łazienki.Najpierw trochę się odświeżyłam , później umyłam zęby i miałam suszyć włosy gdy do drzwi ktoś zapukał.
-Proszę.-powiedziałam owinięta w ręcznik.
W drzwiach stanęła Mel.
-Może pomóc? - spytała.
-Jasne.
Podeszła do mnie i odebrała mi suszarkę po czym zajęła się czesaniem mnie.Nie powiem ale efekt końcowy był świetny.
-Łał. Powinnaś zostać fryzjerkom.-powiedziałam patrząc na nią.
-Serio? Jak miło.-uśmiechnęła się do mnie.-No dobra teraz idź zakładać kieckę i wróć tu to pomogę ci z makijażem.
Aż zdziwiłam się z tego że jest dla mnie taka miła.Dziwne...
-Okej.
Wyszłam z łazienki założyłam sukienkę i wróciłam.
-Tylko pamiętaj że...
-Lubisz lekki makijaż , tak wiem.
Uśmiechnęłam się lekko i zaufałam mojej kuzynce.Trzeba przyznać że na rzeczy się znała.Nie minęło 10 minut a ja już byłam gotowa.
-Śliczna jesteś wiesz? -spytała Mel trzymając mnie za rękę.
-Przestań!
-Ja mówię prawdę.Zazdroszczę Ci.
-Nie masz czego.
-Layla limuzyna podjechała.-usłyszałam krzyk mojej ciotki.
WTF?!
-Jaka limuzyna? -zapytałam zbiegając ze schodów.-Przecież mówiłam że jej nie chce!
-Oj kochanie jesteś wschodzącą pisarką odrobinę luksusu nie zaszkodzi.-odpowiedziała uśmiechnięta.
-Zależy dla kogo.-pomyślałam.
-No już leć po torebkę i w drogę.-dodała ciotka.
Westchnęłam ale zrobiłam to o co prosiła.Wychodząc usłyszałam tylko:
-Baw się dobrze.
Kierowca otworzył mi drzwi do auta.Wsiadłam do niego i po 20 minutach byłam już na miejscu.Zza przyciemnianych okien błyskały flesze aparatów.Myślałam że miała być to zwykła impreza a tu proszę.
Kiedy limuzyna zatrzymała się usłyszałam na zewnątrz głos:
-A teraz wysiądzie jedna z początkujących pisarek.Kochają ją miliony dziewczyn na całym świecie.
Nagle drzwi otworzyły się a mnie oślepiło światło.Ludzie którzy sali za bramkami zaczęli krzyczeć na mój widok.Stanęłam przed dyskoteką.Uśmiechnęłam się i zaczęłam iść do środka.Nie przywykłam jeszcze do mediów ani innych takich "zabaw" w sławną gwiazdę którą nie byłam.Nie miałam pojęcia że moja książka aż tak zainteresowała ludzi.
W środku migotało wiele kolorowych świateł.Od razu podano mi szampana.Wzięłam kieliszek i zaczęłam przeciskać się po między różnymi ludźmi.
Nagle w oddali zobaczyłam znaną mi już Amandę. Podeszłam do niej.
-Cześć , miło Cię widzieć.-powiedziała przytulając mnie.-Świetnie wyglądasz.
-Mogła bym powiedzieć to samo.-uśmiechnęłam się.-To nie ja tu jestem modelką.
-Oj tam! - machnęła ręką i wzięła łyk szampana.-Mów co tam u Ciebie.
-No cóż szczerze to nie mogę napisać kolejnej książki ponieważ nie mam weny.Termin mija mi już za 3 miesiące a ja nawet nie zaczęłam.
-To nie dobrze.Pewnie coś wymyślisz.
-Oby.
Amanda chciała coś powiedzieć lecz otworzyła szeroko oczy i spoglądała na coś lub na kogoś za mną. Odwróciłam się.
Prze de mną stał wysoki brunet z loczkami na głowie.Od razu go poznałam.
-Harry.-rzuciłam się mu na szyj.On objął mnie w tali.-Boże nie mogę uwierzyć że to ty!
-Wiem dawno się nie widzieliśmy.
Oderwałam się od niego.
-Amelio tego Pana pewnie znasz.-zwróciłam się do mojej znajomej.
-Oczywiście.-odpowiedziała i dodała-To ja wam nie przeszkadzam , porozmawiajcie sobie.
Odeszła zostawiając nas samych.
-Pewnie jest z Tobą reszta.-rzekłam patrząc w jego zielone pełne radości oczy.
-Tak. Niall już "okopuje" bufet a reszta gdzieś się szweda.
-No tak co wy głodzicie biednego Nialla?-zaśmiałam się.
-Dla niego codziennie trzeba by było kupować Tir jedzenia.
-Przesadzasz!
-Oj uwierz że nie.-uśmiechnął się uroczo.
-Jaką dziewczynę podrywasz tym razem?-doszedł mnie głos Zayna.
Odwróciłam się do niego.
-O cholera! Layla?! -powiedział "porywając" mnie w ramiona
-Witaj Malik.-powiedziałam.
-Wyładniałaś.-przyjrzał mi się uważnie i dodał:-I lepiej nie daj się oczarować Harremu.
-Czuje się zazdrosny!-wtrącił drugi brunet.
-Nie masz o co.-zwróciłam się do Louisa.
On również mnie przytulił.Każdy z chłopaków zaczął mówić o tym jak się zmieniłam i nieustannie mnie przytulali.
-A mnie to już nie przytulisz?-zadał pytanie głos dobrze mi znany.
-Liam!-rzuciłam się chłopakowi w ramiona.-Ciebie bym miała nie przytulić?
Cały wieczór tańczyliśmy, rozmawialiśmy i wygłupialiśmy się.Tak jak za dawnych starych czasów.Bawiłam się lepiej niż przypuszczałam.
Oczywiście Lou był cały czas zazdrosny o Harrego , co mnie osobiście bardzo śmieszyło.Chłopaki zaśmiewali piosenki: I Want ,More Than This i Everything About You.
-Oj przepraszam , nie zwróciłam uwagi że jest już tak późno.-odparłam wstając z kanapy.Poczłapałam do swojego pokoju.
W co ja miałam się ubrać, przecież to była uroczysta impreza.Przypomniało mi się że nie dawno byłyśmy z Gwin na zakupach i kupiłyśmy dla mnie ubrania.
Podeszłam do półki z której ściągnęłam pudło.Otworzyłam je.W środku leżała śliczna różowa sukienka czarne buty i torebka.
Poszłam z tym do łazienki.Najpierw trochę się odświeżyłam , później umyłam zęby i miałam suszyć włosy gdy do drzwi ktoś zapukał.
-Proszę.-powiedziałam owinięta w ręcznik.
W drzwiach stanęła Mel.
-Może pomóc? - spytała.
-Jasne.
Podeszła do mnie i odebrała mi suszarkę po czym zajęła się czesaniem mnie.Nie powiem ale efekt końcowy był świetny.
-Łał. Powinnaś zostać fryzjerkom.-powiedziałam patrząc na nią.
-Serio? Jak miło.-uśmiechnęła się do mnie.-No dobra teraz idź zakładać kieckę i wróć tu to pomogę ci z makijażem.
Aż zdziwiłam się z tego że jest dla mnie taka miła.Dziwne...
-Okej.
Wyszłam z łazienki założyłam sukienkę i wróciłam.
-Tylko pamiętaj że...
-Lubisz lekki makijaż , tak wiem.
Uśmiechnęłam się lekko i zaufałam mojej kuzynce.Trzeba przyznać że na rzeczy się znała.Nie minęło 10 minut a ja już byłam gotowa.
-Śliczna jesteś wiesz? -spytała Mel trzymając mnie za rękę.
-Przestań!
-Ja mówię prawdę.Zazdroszczę Ci.
-Nie masz czego.
-Layla limuzyna podjechała.-usłyszałam krzyk mojej ciotki.
WTF?!
-Jaka limuzyna? -zapytałam zbiegając ze schodów.-Przecież mówiłam że jej nie chce!
-Oj kochanie jesteś wschodzącą pisarką odrobinę luksusu nie zaszkodzi.-odpowiedziała uśmiechnięta.
-Zależy dla kogo.-pomyślałam.
-No już leć po torebkę i w drogę.-dodała ciotka.
Westchnęłam ale zrobiłam to o co prosiła.Wychodząc usłyszałam tylko:
-Baw się dobrze.
Kierowca otworzył mi drzwi do auta.Wsiadłam do niego i po 20 minutach byłam już na miejscu.Zza przyciemnianych okien błyskały flesze aparatów.Myślałam że miała być to zwykła impreza a tu proszę.
Kiedy limuzyna zatrzymała się usłyszałam na zewnątrz głos:
-A teraz wysiądzie jedna z początkujących pisarek.Kochają ją miliony dziewczyn na całym świecie.
Nagle drzwi otworzyły się a mnie oślepiło światło.Ludzie którzy sali za bramkami zaczęli krzyczeć na mój widok.Stanęłam przed dyskoteką.Uśmiechnęłam się i zaczęłam iść do środka.Nie przywykłam jeszcze do mediów ani innych takich "zabaw" w sławną gwiazdę którą nie byłam.Nie miałam pojęcia że moja książka aż tak zainteresowała ludzi.
W środku migotało wiele kolorowych świateł.Od razu podano mi szampana.Wzięłam kieliszek i zaczęłam przeciskać się po między różnymi ludźmi.
Nagle w oddali zobaczyłam znaną mi już Amandę. Podeszłam do niej.
-Cześć , miło Cię widzieć.-powiedziała przytulając mnie.-Świetnie wyglądasz.
-Mogła bym powiedzieć to samo.-uśmiechnęłam się.-To nie ja tu jestem modelką.
-Oj tam! - machnęła ręką i wzięła łyk szampana.-Mów co tam u Ciebie.
-No cóż szczerze to nie mogę napisać kolejnej książki ponieważ nie mam weny.Termin mija mi już za 3 miesiące a ja nawet nie zaczęłam.
-To nie dobrze.Pewnie coś wymyślisz.
-Oby.
Amanda chciała coś powiedzieć lecz otworzyła szeroko oczy i spoglądała na coś lub na kogoś za mną. Odwróciłam się.
Prze de mną stał wysoki brunet z loczkami na głowie.Od razu go poznałam.
-Harry.-rzuciłam się mu na szyj.On objął mnie w tali.-Boże nie mogę uwierzyć że to ty!
-Wiem dawno się nie widzieliśmy.
Oderwałam się od niego.
-Amelio tego Pana pewnie znasz.-zwróciłam się do mojej znajomej.
-Oczywiście.-odpowiedziała i dodała-To ja wam nie przeszkadzam , porozmawiajcie sobie.
Odeszła zostawiając nas samych.
-Pewnie jest z Tobą reszta.-rzekłam patrząc w jego zielone pełne radości oczy.
-Tak. Niall już "okopuje" bufet a reszta gdzieś się szweda.
-No tak co wy głodzicie biednego Nialla?-zaśmiałam się.
-Dla niego codziennie trzeba by było kupować Tir jedzenia.
-Przesadzasz!
-Oj uwierz że nie.-uśmiechnął się uroczo.
-Jaką dziewczynę podrywasz tym razem?-doszedł mnie głos Zayna.
Odwróciłam się do niego.
-O cholera! Layla?! -powiedział "porywając" mnie w ramiona
-Witaj Malik.-powiedziałam.
-Wyładniałaś.-przyjrzał mi się uważnie i dodał:-I lepiej nie daj się oczarować Harremu.
-Czuje się zazdrosny!-wtrącił drugi brunet.
-Nie masz o co.-zwróciłam się do Louisa.
On również mnie przytulił.Każdy z chłopaków zaczął mówić o tym jak się zmieniłam i nieustannie mnie przytulali.
-A mnie to już nie przytulisz?-zadał pytanie głos dobrze mi znany.
-Liam!-rzuciłam się chłopakowi w ramiona.-Ciebie bym miała nie przytulić?
Cały wieczór tańczyliśmy, rozmawialiśmy i wygłupialiśmy się.Tak jak za dawnych starych czasów.Bawiłam się lepiej niż przypuszczałam.
Oczywiście Lou był cały czas zazdrosny o Harrego , co mnie osobiście bardzo śmieszyło.Chłopaki zaśmiewali piosenki: I Want ,More Than This i Everything About You.
sobota, 2 marca 2013
Rozdział 1
Kolejny dzień w Londynie zapowiadał się jak każdy inny.Spokój cisza i spotkanie na mieście z przyjaciółkami.Nie ma to jak dostać pożądanego kopa przed imprezą na której mam promować swoją książkę.Szczerze to zaczynam żałować podjętej prze ze mnie decyzji.Może wujek miał racje , nie powinnam wysyłać mojej książki do wydawnictwa ale cóż stało się.
Szłam tak przez ulicę miasta mijając kafejki , sklepy z ubraniami i gdzie nie gdzie stoiska z hamburgerami.
Mijało mnie bardzo wielu ludzi.Jedni niscy , drudzy wysocy , puszyści , chudzi ale nie to było dla mnie zagadką.Ich twarze , bardzo mnie ciekawiły.Można było z nich wyczytać wszystko.
Jedna z kobiet miała problemy ze swoją miłością.Kochała go ale nie potrafiła zaufać , inna zaś martwiła się że jej chłopak nigdy jej się nie oświadczy.Chyba miałam wprawę w takim odgadywaniu.
Uśmiechnęłam się na tą myśl.Westchnęłam a do moich nozdrzy trafiła spora dawka tlenu która dała mi siłę do dalszej drogi.
Zatrzymałam się przy przejściu czekając na zielone światło kiedy mój telefon zaczął "nucić" " I knew You Were Truble" .Na wyświetlaczy ukazało mi się zdjęcie mojej kuzynki.
-Tak?-odebrałam krocząc po pasach.
-Cześć.Zrobiła byś coś dla mnie?-spytała.
W tle można było usłyszeć głos Daniela. , brata mojej przyjaciółki Gwin.
-Zależy.
-Pójdziesz po zakupy bo nie ma nic do żarcia.
-To zamów pizze , proste nie?
-Nie chce mi się.
-Mnie też i co zrobimy?
Czy choć raz nie mogła ruszyć tego tyłka i pójść do sklepu?! Co ja? Służąca?
-Jak to co , pójdziesz po zakupy.-powiedziała i rozłączyła się.
"Super"-pomyślałam przewracając oczami.
Po drugiej stronie jak na zawołanie ukazał mi się supermarket.Chyba cały świat uśmiecha się do mnie.Po raz drugi westchnęłam i przeszłam przez ulicę.
Drzwi automatycznie się otworzyły.Przeszłam po między półkami.Najpierw wzięłam bułki , jakieś płatki śniadaniowe, mleko, lazanie i parę innych rzeczy.Podeszłam do klasy gdzie nie było klientów. , zapłaciłam i z torbami poszłam do domu.
Słońce przyjemnie otulało moją twarz z czym powrót stał się trochę przyjemniejszy.Po drodze spotkałam naszą uroczą sąsiadkę.Przywitałam się z nią i zamieniłam parę zdań.
-Ostatnio przyjechała moja wnuczka.Właśnie przeczytała twoją książkę.Jest nią zachwycona.Szczerze mówiąc też ją przeczytałam , jest świetna nic dodać nic ująć.-powiedziała uśmiechając się do mnie.
-Miło że się podoba.
-Pracujesz nad nową?
-Mam taki zamiar ale nie mam weny.Próbuję ale każda próba napisania czegokolwiek kończy się wyrzuceniem kartki do kosza.-uśmiechnęłam się.
Pokiwała głową na znak że rozumie.
-Liczę że w końcu znajdziesz swoje natchnienie.-pomachała mi na pożegnanie i wróciła do pielęgnowania swoich kwiatów którego gatunku nie znałam.
Przekręciłam w zamku klucz i weszłam do środka domu.Prze de mną malował się pomalowany na piaskowy kolor pokój z ciemnymi meblami.
Odłożyłam torby na szafkę razem z kluczami i zdjęłam buty.Czasami ciocia powtarzała Melisie że mogła by brać ze mnie przykład.
Kiedyś byłyśmy z kuzynką bardzo zżyte ale kiedy wydałam książkę i zostałam "ulubienicą" jej rodziców (choć wcale mi to nie potrzebne).Wolałam być normalną Laylą Darcy Evans.
Nagle usłyszałam tupot stóp zbiegających ze schodów.
-Super ! Co kupiłaś?-zapytała Melissa "rzucając się" na torby.
-Zrób sobie coś.-powiedziałam gdy w przedpokoju pojawił się Daniel.
Ubrany w koszulę i czarne spodnie.
-Hej.-przywitał mnie i podniósł rękę bym przybiła mu "piątkę".Zrobiłam to.
-Cześć , głodny? -spytałam wchodząc do kuchni.
Mała, funkcjonalna i przytulna.Czego chcieć więcej?
-Nie...
-Daniel , musimy iść na górę.-przerwała mu Mel trzymając w ręku kanapkę.
Pociągnęła go za rękaw i zaciągnęła na górę.
Jak zawsze zostawiła po sobie bałagan.Westchnęłam kręcąc głową.
Rozpakowałam torby posprzątałam i oparłam się o blat.
Przypomniał mi się dzień w którym pierwszy raz posprzątałam kuchnię z Mel.Miałam wtedy tylko 5 lat.Ona nie wiedziała co robić, ja też ale dostałyśmy po batonie od wujka i wycieczkę do London Eye.
Melissa przestraszyła się że jesteśmy tak wysoko a ja wtedy przytuliłam ją i powiedziałam:
-Nie bój się przy mnie nic się tobie złego nie stanie.
Uśmiechnęłam się na to wspomnienie.
Poczłapałam do pokoju.Po drodze usłyszałam śmiechy Daniela i Mel.
Zamknęłam drzwi i oparłam się o nie.Nie wiedzieć czemu byłam bardzo zmęczona.Jednak coś dawało mi siły.Dziwne... i trochę nie zrozumiałe.
Usiadłam przy biurku i włączyłam laptopa.Mojego bloga na którym od czasu do czasu coś pisałam.Starałam się by każdy post miał .Moje ręce utkwiły na literkach "w" i "k".
"Czy życie musi być takie nudne? Wszystko musi być rutyną i żadnego dnia nic nie może się zmienić? Czy tak musi być?Co zrobić by nasze życie było ciekawe i pełne niespodzianek."
Znów usłyszałam śmiech mojej kuzynki i Daniela.Sama się uśmiechnęłam i pisałam dalej:
"Wystarczy przepis sporządzony już w starożytności: Przyjaciel, spotkanie i już jesteś uśmiechnięta.Z przyjaciółmi nigdy się nie nudzisz a twoje życie jest zawsze spontaniczne bo nie wiesz co wymyśli.
Może na przykład przyjść o trzeciej nad ranem i powiedzieć że się za tobą stęsknił.Oj tak przyjaźń to cudowna sprawa.Czujesz się odpowiedzialny za przyjaciela i kiedy on zrobi coś złego ty pomagasz mu a on tobie... Jak to się mówi? "Kiedy prosisz o pomoc sam pomagasz." Bardzo podoba mi się to stwierdzenie.Może nie wszyscy się ze mną zgadzają ale ja tak właśnie spostrzegam przyjaźń."
Przeczytałam wszystko 5 razy i gdy doszłam do wniosku że to co tu napisałam jest prawdą opublikowałam.
Nawet nie zdawałam sobie sprawy że umiem tak napisać.Przypomniała mi się pewna paczka przyjaciół z gimnazjum.Między nimi to dopiero była przyjaźń.Byli sobie bliscy jak bracia.
Nadal tak jest.Dawno ich nie widziałam ale przecież robią karierę.
-"One Direction"-pomyślałam.
Piątka chłopaków z wielkim talentem muzycznym.
Nikt by nie pomyślał że będą aż tak popularni a jednak...
Nieoczekiwanie drzwi do mojego pokoju otworzyły się.Odwróciłam głowę.W pokoju stanął Daniel.
-Nie przeszkadzam?-spytał.
-Nie wejdź.-powiedziałam i wskazałam na łóżko.
Posłusznie usiadł.Odwróciłam się w jego stronę.
-Widzę że nadal piszesz bloga.
-Od czasu do czasu tak ...ale nie mam na niego czasu.Muszę napisać kolejną książkę a kompletnie nie wiem jak się do tego zabrać.-powiedziałam.
-A jak napisałaś tą pierwszą?
-Sama nie wiem.Tak sama przyszła mi do głowy.
-No to i ta ci przyjdzie ale musisz poczekać.
-Dzięki za radę.-odparłam gdy miał zamiar wyjść.
-"Uwierz że naprawdę się o uda a wszystko przyjdzie do ciebie samo"-zacytował fragment mojej książki i wyszedł.
Nie wiedziałam że ją czytał.Myślałam że przez cały czas albo imprezuje albo siedzi z Mel.Jak widać pomyliłam się.
Wzruszyłam ramionami i wróciłam do bloga.Ku mojemu zdziwieniu czekało na mnie z 40 komentarzy.Widać mój blog ma nie złą statystykę.Dawno nie sprawdzałam więc to było całkiem możliwe.
Przeczytałam pierwszy komentarz:
"Zgadzam się z tobą w każdym słowie zawartym w tym poście.Widać że wiesz co to prawdziwa przyjaźń."
"Zależy dla których ludzi rutyna jest zła ale rzeczywiście :NUDA! "
"Kiedyś moja przyjaciółka obudziła mnie o drugiej w nocy by powiedzieć że za mną tęskni.Kocham ją ! "
Miło było czytać wszystkie po kolei ,jednak jeden przykuł moją uwagę bardziej.
"Wiem co to znaczy mieć przyjaciół.Czuje się odpowiedzialny za nich i nie mogę sobie wyobrazić że mogło by im się stać coś złego.W tym poście jest 100% prawdy i 0 kiczu.
Nie dawno przeczytałem Twoją książkę.Jest niesamowita.Nie dość że trzyma w napięciu to jeszcze daje do myślenia.Chciałem Ci podziękować ponieważ staram się patrzeć na świat próbując rozgryźć każdy szczegół"
Ciekawe.Powiem że bardzo spodobała mi się ta treść.Moim zdaniem była bardzo szczera a to bardzo cenię.Wole usłyszeć szczere "To co piszesz to kit." niż " Super książka...".
Naszła mnie ochota na piosenkę 1D. Znałam je na pamięć.Wpadały w ucho a ich przekaz... nic dodać nic ująć.
Wsłuchując się w piosenkę "Taken" najbardziej utkwił mi w głowie głos Harrego. Pamiętam że kochałam bawić się jego loczkami.Kochałam też jego słodkie dołeczki.
Tęskniłam za całą piątką.
Szłam tak przez ulicę miasta mijając kafejki , sklepy z ubraniami i gdzie nie gdzie stoiska z hamburgerami.
Mijało mnie bardzo wielu ludzi.Jedni niscy , drudzy wysocy , puszyści , chudzi ale nie to było dla mnie zagadką.Ich twarze , bardzo mnie ciekawiły.Można było z nich wyczytać wszystko.
Jedna z kobiet miała problemy ze swoją miłością.Kochała go ale nie potrafiła zaufać , inna zaś martwiła się że jej chłopak nigdy jej się nie oświadczy.Chyba miałam wprawę w takim odgadywaniu.
Uśmiechnęłam się na tą myśl.Westchnęłam a do moich nozdrzy trafiła spora dawka tlenu która dała mi siłę do dalszej drogi.
Zatrzymałam się przy przejściu czekając na zielone światło kiedy mój telefon zaczął "nucić" " I knew You Were Truble" .Na wyświetlaczy ukazało mi się zdjęcie mojej kuzynki.
-Tak?-odebrałam krocząc po pasach.
-Cześć.Zrobiła byś coś dla mnie?-spytała.
W tle można było usłyszeć głos Daniela. , brata mojej przyjaciółki Gwin.
-Zależy.
-Pójdziesz po zakupy bo nie ma nic do żarcia.
-To zamów pizze , proste nie?
-Nie chce mi się.
-Mnie też i co zrobimy?
Czy choć raz nie mogła ruszyć tego tyłka i pójść do sklepu?! Co ja? Służąca?
-Jak to co , pójdziesz po zakupy.-powiedziała i rozłączyła się.
"Super"-pomyślałam przewracając oczami.
Po drugiej stronie jak na zawołanie ukazał mi się supermarket.Chyba cały świat uśmiecha się do mnie.Po raz drugi westchnęłam i przeszłam przez ulicę.
Drzwi automatycznie się otworzyły.Przeszłam po między półkami.Najpierw wzięłam bułki , jakieś płatki śniadaniowe, mleko, lazanie i parę innych rzeczy.Podeszłam do klasy gdzie nie było klientów. , zapłaciłam i z torbami poszłam do domu.
Słońce przyjemnie otulało moją twarz z czym powrót stał się trochę przyjemniejszy.Po drodze spotkałam naszą uroczą sąsiadkę.Przywitałam się z nią i zamieniłam parę zdań.
-Ostatnio przyjechała moja wnuczka.Właśnie przeczytała twoją książkę.Jest nią zachwycona.Szczerze mówiąc też ją przeczytałam , jest świetna nic dodać nic ująć.-powiedziała uśmiechając się do mnie.
-Miło że się podoba.
-Pracujesz nad nową?
-Mam taki zamiar ale nie mam weny.Próbuję ale każda próba napisania czegokolwiek kończy się wyrzuceniem kartki do kosza.-uśmiechnęłam się.
Pokiwała głową na znak że rozumie.
-Liczę że w końcu znajdziesz swoje natchnienie.-pomachała mi na pożegnanie i wróciła do pielęgnowania swoich kwiatów którego gatunku nie znałam.
Przekręciłam w zamku klucz i weszłam do środka domu.Prze de mną malował się pomalowany na piaskowy kolor pokój z ciemnymi meblami.
Odłożyłam torby na szafkę razem z kluczami i zdjęłam buty.Czasami ciocia powtarzała Melisie że mogła by brać ze mnie przykład.
Kiedyś byłyśmy z kuzynką bardzo zżyte ale kiedy wydałam książkę i zostałam "ulubienicą" jej rodziców (choć wcale mi to nie potrzebne).Wolałam być normalną Laylą Darcy Evans.
Nagle usłyszałam tupot stóp zbiegających ze schodów.
-Super ! Co kupiłaś?-zapytała Melissa "rzucając się" na torby.
-Zrób sobie coś.-powiedziałam gdy w przedpokoju pojawił się Daniel.
Ubrany w koszulę i czarne spodnie.
-Hej.-przywitał mnie i podniósł rękę bym przybiła mu "piątkę".Zrobiłam to.
-Cześć , głodny? -spytałam wchodząc do kuchni.
Mała, funkcjonalna i przytulna.Czego chcieć więcej?
-Nie...
-Daniel , musimy iść na górę.-przerwała mu Mel trzymając w ręku kanapkę.
Pociągnęła go za rękaw i zaciągnęła na górę.
Jak zawsze zostawiła po sobie bałagan.Westchnęłam kręcąc głową.
Rozpakowałam torby posprzątałam i oparłam się o blat.
Przypomniał mi się dzień w którym pierwszy raz posprzątałam kuchnię z Mel.Miałam wtedy tylko 5 lat.Ona nie wiedziała co robić, ja też ale dostałyśmy po batonie od wujka i wycieczkę do London Eye.
Melissa przestraszyła się że jesteśmy tak wysoko a ja wtedy przytuliłam ją i powiedziałam:
-Nie bój się przy mnie nic się tobie złego nie stanie.
Uśmiechnęłam się na to wspomnienie.
Poczłapałam do pokoju.Po drodze usłyszałam śmiechy Daniela i Mel.
Zamknęłam drzwi i oparłam się o nie.Nie wiedzieć czemu byłam bardzo zmęczona.Jednak coś dawało mi siły.Dziwne... i trochę nie zrozumiałe.
Usiadłam przy biurku i włączyłam laptopa.Mojego bloga na którym od czasu do czasu coś pisałam.Starałam się by każdy post miał .Moje ręce utkwiły na literkach "w" i "k".
"Czy życie musi być takie nudne? Wszystko musi być rutyną i żadnego dnia nic nie może się zmienić? Czy tak musi być?Co zrobić by nasze życie było ciekawe i pełne niespodzianek."
Znów usłyszałam śmiech mojej kuzynki i Daniela.Sama się uśmiechnęłam i pisałam dalej:
"Wystarczy przepis sporządzony już w starożytności: Przyjaciel, spotkanie i już jesteś uśmiechnięta.Z przyjaciółmi nigdy się nie nudzisz a twoje życie jest zawsze spontaniczne bo nie wiesz co wymyśli.
Może na przykład przyjść o trzeciej nad ranem i powiedzieć że się za tobą stęsknił.Oj tak przyjaźń to cudowna sprawa.Czujesz się odpowiedzialny za przyjaciela i kiedy on zrobi coś złego ty pomagasz mu a on tobie... Jak to się mówi? "Kiedy prosisz o pomoc sam pomagasz." Bardzo podoba mi się to stwierdzenie.Może nie wszyscy się ze mną zgadzają ale ja tak właśnie spostrzegam przyjaźń."
Przeczytałam wszystko 5 razy i gdy doszłam do wniosku że to co tu napisałam jest prawdą opublikowałam.
Nawet nie zdawałam sobie sprawy że umiem tak napisać.Przypomniała mi się pewna paczka przyjaciół z gimnazjum.Między nimi to dopiero była przyjaźń.Byli sobie bliscy jak bracia.
Nadal tak jest.Dawno ich nie widziałam ale przecież robią karierę.
-"One Direction"-pomyślałam.
Piątka chłopaków z wielkim talentem muzycznym.
Nikt by nie pomyślał że będą aż tak popularni a jednak...
Nieoczekiwanie drzwi do mojego pokoju otworzyły się.Odwróciłam głowę.W pokoju stanął Daniel.
-Nie przeszkadzam?-spytał.
-Nie wejdź.-powiedziałam i wskazałam na łóżko.
Posłusznie usiadł.Odwróciłam się w jego stronę.
-Widzę że nadal piszesz bloga.
-Od czasu do czasu tak ...ale nie mam na niego czasu.Muszę napisać kolejną książkę a kompletnie nie wiem jak się do tego zabrać.-powiedziałam.
-A jak napisałaś tą pierwszą?
-Sama nie wiem.Tak sama przyszła mi do głowy.
-No to i ta ci przyjdzie ale musisz poczekać.
-Dzięki za radę.-odparłam gdy miał zamiar wyjść.
-"Uwierz że naprawdę się o uda a wszystko przyjdzie do ciebie samo"-zacytował fragment mojej książki i wyszedł.
Nie wiedziałam że ją czytał.Myślałam że przez cały czas albo imprezuje albo siedzi z Mel.Jak widać pomyliłam się.
Wzruszyłam ramionami i wróciłam do bloga.Ku mojemu zdziwieniu czekało na mnie z 40 komentarzy.Widać mój blog ma nie złą statystykę.Dawno nie sprawdzałam więc to było całkiem możliwe.
Przeczytałam pierwszy komentarz:
"Zgadzam się z tobą w każdym słowie zawartym w tym poście.Widać że wiesz co to prawdziwa przyjaźń."
"Zależy dla których ludzi rutyna jest zła ale rzeczywiście :NUDA! "
"Kiedyś moja przyjaciółka obudziła mnie o drugiej w nocy by powiedzieć że za mną tęskni.Kocham ją ! "
Miło było czytać wszystkie po kolei ,jednak jeden przykuł moją uwagę bardziej.
"Wiem co to znaczy mieć przyjaciół.Czuje się odpowiedzialny za nich i nie mogę sobie wyobrazić że mogło by im się stać coś złego.W tym poście jest 100% prawdy i 0 kiczu.
Nie dawno przeczytałem Twoją książkę.Jest niesamowita.Nie dość że trzyma w napięciu to jeszcze daje do myślenia.Chciałem Ci podziękować ponieważ staram się patrzeć na świat próbując rozgryźć każdy szczegół"
Ciekawe.Powiem że bardzo spodobała mi się ta treść.Moim zdaniem była bardzo szczera a to bardzo cenię.Wole usłyszeć szczere "To co piszesz to kit." niż " Super książka...".
Naszła mnie ochota na piosenkę 1D. Znałam je na pamięć.Wpadały w ucho a ich przekaz... nic dodać nic ująć.
Wsłuchując się w piosenkę "Taken" najbardziej utkwił mi w głowie głos Harrego. Pamiętam że kochałam bawić się jego loczkami.Kochałam też jego słodkie dołeczki.
Tęskniłam za całą piątką.
piątek, 1 marca 2013
Ci co będą :*
Imię: Leyla Darcy
Nazwisko:Evans
Data urodzenia: 14.02.1994r.
O mnie:Mam 18 lat i chodzę do liceum.Moimi przyjaciółkami są Bella i Gwen. Znamy się od dziecka.Nasi dawni znajomi z gimnazjum robią wielką karierę.Dawno ich nie widziałam.Po za tym mieszkam z ciocią wujkiem i kuzynką ponieważ rodzice zmarli kiedy byłam mała.Ciocia mówi że jestem podobna do mamy :)
Nie lubię:O boże... Nienawidzę matematyki , oliwek (OHYDA JAK MOŻNA TO JEŚĆ!!!!) nic nie robić.
Imię:Bella Nancy
Nazwisko:Brown
Data urodzenia:31.05.1994r.
O mnie:Jaka jestem???? yyyy....ładna?
Nie lubię:Nie mieć lakieru na paznokciach i makijażu na twarzy.
Imię:Gwin Adelaja
Nazwisko: Handerson
Data urodzenia:8.06.1994r.
O mnie:Staram się być szczera i miła ponieważ cięta riposta nie zawsze działa na chłopaków.Mieszkam z rodzinami choć coś mi się tu kroi na rozwód.
Nie lubię:Kłótni, zadufanych dziewczyn(Bella jest wyjątkiem choć potrafi być miła ) widelcy (można się skaleczyć!)
Imię:Daniel Ron
Nazwisko:Handerson
Data urodzenia:8.06.1994r.
O mnie:Tak Gwin to moja siostra.Ja nie wiem poco komu tyle butów i torebek?! Kocham grać w piłkę i chodzić do klubów na imprezy... może trochę z nimi przesadzam :)
Nie lubię:Ludzi którzy udają kogoś kim nie są , SZPINAKU (TO ZŁO)!!!!!!!!!!
One Direction <3
Imię:Harry Edward
Nazwisko:Styles
Data urodzenia:1.02.1994
O mnie:Ja w trzech słowach : Bezczelny , zakręcony i jeszcze raz bezczelny.
Nie lubię:Oliwek, rollercoasterów.
Imię:Liam James
Nazwisko:Payne
Data urodzenia:29.8 1993r.
O mnie:Mam bokserki z dniami tygodnia i Harry musi w końcu przypomnieć mi że muszę zmienić numer bo wyciekł do internetu a poza tym to przy moich kolegach czuje się "MĄDRY".
Nie lubię:Szkoły.
Imię:Niall James
Nazwisko:Horan
Data urodzenia:13.09 1993r.
O mnie:Kocham swoje oczy.Chłopaki mówią że najlepiej przytulam:)
Nie lubię:Dziewczyn które myślą że udając głupie są słodkie :(
Imię:Louis William
Nazwisko: TomlinsonNazwisko: Handerson
Data urodzenia:8.06.1994r.
O mnie:Staram się być szczera i miła ponieważ cięta riposta nie zawsze działa na chłopaków.Mieszkam z rodzinami choć coś mi się tu kroi na rozwód.
Nie lubię:Kłótni, zadufanych dziewczyn(Bella jest wyjątkiem choć potrafi być miła ) widelcy (można się skaleczyć!)
Imię:Daniel Ron
Nazwisko:Handerson
Data urodzenia:8.06.1994r.
O mnie:Tak Gwin to moja siostra.Ja nie wiem poco komu tyle butów i torebek?! Kocham grać w piłkę i chodzić do klubów na imprezy... może trochę z nimi przesadzam :)
Nie lubię:Ludzi którzy udają kogoś kim nie są , SZPINAKU (TO ZŁO)!!!!!!!!!!
One Direction <3
Imię:Harry Edward
Nazwisko:Styles
Data urodzenia:1.02.1994
O mnie:Ja w trzech słowach : Bezczelny , zakręcony i jeszcze raz bezczelny.
Nie lubię:Oliwek, rollercoasterów.
Imię:Liam James
Nazwisko:Payne
Data urodzenia:29.8 1993r.
O mnie:Mam bokserki z dniami tygodnia i Harry musi w końcu przypomnieć mi że muszę zmienić numer bo wyciekł do internetu a poza tym to przy moich kolegach czuje się "MĄDRY".
Nie lubię:Szkoły.
Imię:Niall James
Nazwisko:Horan
Data urodzenia:13.09 1993r.
O mnie:Kocham swoje oczy.Chłopaki mówią że najlepiej przytulam:)
Nie lubię:Dziewczyn które myślą że udając głupie są słodkie :(
Data urodzenia: 24.12 1991r. (Dlaczego dostaję tylko jeden prezent :( )
O mnie:Uwielbiam marchewki , nigdy nie noszę skarpetek ale kocham paski i nikt oprócz mnie nie może w nich chodzić .... :)
Nie lubię:Fasola!
Imię:Zayn Javadd
Nazwisko:Malik
Data urodzenia: 12.01.1993r.
O mnie:Kocham pistację .... poza tym jestem miły i pomocny ... jestem pieszczotliwym typem faceta....
Nie lubię:Modelek ... Nuda....
____________________________________________________________
Zainspirował mnie blog MM ... Dziękuje :*
Subskrybuj:
Posty (Atom)