Rozdział 1

 Kolejny dzień w Londynie zapowiadał się jak każdy inny.Spokój cisza i spotkanie na mieście z przyjaciółkami.Nie ma to jak dostać pożądanego kopa przed imprezą na której mam promować swoją książkę.Szczerze to zaczynam żałować podjętej prze ze mnie decyzji.Może wujek miał racje , nie powinnam wysyłać mojej książki do wydawnictwa ale cóż stało się.
 Szłam tak przez ulicę miasta mijając kafejki , sklepy z ubraniami i gdzie nie gdzie stoiska z hamburgerami.
Mijało mnie bardzo wielu ludzi.Jedni niscy , drudzy wysocy , puszyści , chudzi ale nie to było dla mnie zagadką.Ich twarze , bardzo mnie ciekawiły.Można było z nich wyczytać wszystko.
Jedna z kobiet miała problemy ze swoją miłością.Kochała go ale nie potrafiła zaufać , inna zaś martwiła się że jej chłopak nigdy  jej się nie oświadczy.Chyba miałam wprawę w takim odgadywaniu.
Uśmiechnęłam się na tą myśl.Westchnęłam a do moich nozdrzy trafiła spora dawka tlenu która dała mi siłę do dalszej drogi.
Zatrzymałam się przy przejściu czekając na zielone światło kiedy mój telefon zaczął "nucić" " I knew You Were Truble" .Na wyświetlaczy ukazało mi się zdjęcie mojej kuzynki.
-Tak?-odebrałam krocząc po pasach.
-Cześć.Zrobiła byś coś dla mnie?-spytała.
W tle można było usłyszeć głos Daniela. , brata mojej przyjaciółki Gwin.
-Zależy.
-Pójdziesz po zakupy bo nie ma nic do żarcia.
-To zamów pizze , proste nie?
-Nie chce mi się.
-Mnie też i co zrobimy?
Czy choć raz nie mogła ruszyć tego tyłka i pójść do sklepu?! Co ja? Służąca?
-Jak to co , pójdziesz po zakupy.-powiedziała i rozłączyła się.
"Super"-pomyślałam przewracając oczami.
Po drugiej stronie jak na zawołanie ukazał mi się supermarket.Chyba cały świat uśmiecha się do mnie.Po raz drugi westchnęłam i przeszłam przez ulicę.
Drzwi automatycznie się otworzyły.Przeszłam po między półkami.Najpierw wzięłam bułki , jakieś płatki śniadaniowe, mleko, lazanie i parę innych rzeczy.Podeszłam do klasy gdzie nie było klientów. , zapłaciłam i z torbami poszłam do domu.
 Słońce przyjemnie otulało moją twarz z czym powrót stał się trochę przyjemniejszy.Po drodze spotkałam naszą uroczą sąsiadkę.Przywitałam się z nią i zamieniłam parę zdań.
-Ostatnio przyjechała moja wnuczka.Właśnie przeczytała twoją książkę.Jest nią zachwycona.Szczerze mówiąc też ją przeczytałam , jest świetna nic dodać nic ująć.-powiedziała uśmiechając się do mnie.
-Miło że się podoba.
-Pracujesz nad nową?
-Mam taki zamiar ale nie mam weny.Próbuję ale każda próba napisania czegokolwiek kończy się wyrzuceniem kartki do kosza.-uśmiechnęłam się.
Pokiwała głową na znak że rozumie.
-Liczę że w końcu znajdziesz swoje natchnienie.-pomachała mi na pożegnanie i wróciła do pielęgnowania swoich kwiatów którego gatunku nie znałam.
Przekręciłam w zamku klucz i weszłam do środka domu.Prze de mną malował się pomalowany na piaskowy kolor pokój z ciemnymi meblami.
Odłożyłam torby na szafkę razem z kluczami i zdjęłam buty.Czasami ciocia powtarzała Melisie że mogła by brać ze mnie przykład.
Kiedyś byłyśmy z kuzynką bardzo zżyte ale kiedy wydałam książkę i zostałam "ulubienicą" jej rodziców (choć wcale mi to nie potrzebne).Wolałam być normalną Laylą  Darcy Evans.
Nagle usłyszałam tupot stóp zbiegających ze schodów.
-Super ! Co kupiłaś?-zapytała Melissa "rzucając się" na torby.
-Zrób sobie coś.-powiedziałam gdy w przedpokoju pojawił się Daniel.
Ubrany w koszulę i czarne spodnie.
-Hej.-przywitał mnie i podniósł rękę bym przybiła mu "piątkę".Zrobiłam to.
-Cześć , głodny? -spytałam wchodząc do kuchni.
Mała, funkcjonalna i przytulna.Czego chcieć więcej?
-Nie...
-Daniel , musimy iść na górę.-przerwała mu Mel trzymając w ręku kanapkę.
Pociągnęła go za rękaw i zaciągnęła na górę.
Jak zawsze zostawiła po sobie bałagan.Westchnęłam kręcąc głową.
Rozpakowałam torby posprzątałam i oparłam się o blat.
Przypomniał mi się dzień w którym pierwszy raz posprzątałam kuchnię z Mel.Miałam wtedy tylko 5 lat.Ona nie wiedziała co robić, ja też ale dostałyśmy po batonie od wujka i wycieczkę do London Eye.
Melissa przestraszyła się że jesteśmy tak wysoko a ja wtedy przytuliłam ją i powiedziałam:
-Nie bój się przy mnie nic się tobie złego nie stanie.
Uśmiechnęłam się na to wspomnienie.
Poczłapałam do pokoju.Po drodze usłyszałam śmiechy Daniela i Mel.
Zamknęłam drzwi i oparłam się o nie.Nie wiedzieć czemu byłam bardzo zmęczona.Jednak coś dawało mi siły.Dziwne... i trochę nie zrozumiałe.
Usiadłam przy biurku i włączyłam laptopa.Mojego bloga na którym od czasu do czasu coś pisałam.Starałam się by każdy post miał .Moje ręce utkwiły na literkach "w" i "k".
"Czy życie musi być takie nudne? Wszystko musi być rutyną i żadnego dnia nic nie może się zmienić? Czy tak musi być?Co zrobić by  nasze życie było ciekawe i pełne niespodzianek."
Znów usłyszałam śmiech mojej kuzynki i Daniela.Sama się uśmiechnęłam i pisałam dalej:
"Wystarczy przepis sporządzony już w starożytności: Przyjaciel, spotkanie i już jesteś uśmiechnięta.Z przyjaciółmi nigdy się nie nudzisz a twoje życie jest zawsze spontaniczne bo nie wiesz co wymyśli.
Może na przykład przyjść o trzeciej nad ranem i powiedzieć że się za tobą stęsknił.Oj tak przyjaźń to cudowna sprawa.Czujesz się odpowiedzialny za przyjaciela i kiedy on zrobi coś złego ty pomagasz mu a on tobie... Jak to się mówi? "Kiedy prosisz o pomoc sam pomagasz." Bardzo podoba mi się to stwierdzenie.Może nie wszyscy się ze mną zgadzają ale ja tak właśnie spostrzegam przyjaźń."
Przeczytałam wszystko 5 razy i gdy doszłam do wniosku że to co tu napisałam jest prawdą opublikowałam.
Nawet nie zdawałam sobie sprawy że umiem tak napisać.Przypomniała mi się pewna paczka przyjaciół z gimnazjum.Między nimi to dopiero była przyjaźń.Byli sobie bliscy jak bracia.
Nadal tak jest.Dawno ich nie widziałam ale przecież robią karierę.
-"One Direction"-pomyślałam.
Piątka chłopaków z wielkim talentem muzycznym.
Nikt by nie pomyślał że będą aż tak popularni a jednak...
Nieoczekiwanie  drzwi do mojego pokoju otworzyły się.Odwróciłam głowę.W pokoju stanął Daniel.
-Nie przeszkadzam?-spytał.
-Nie wejdź.-powiedziałam i wskazałam na łóżko.
Posłusznie usiadł.Odwróciłam się w jego stronę.
-Widzę że nadal piszesz bloga.
-Od czasu do czasu tak ...ale nie mam na niego czasu.Muszę napisać kolejną książkę a kompletnie nie wiem jak się do tego zabrać.-powiedziałam.
-A jak napisałaś tą pierwszą?
-Sama nie wiem.Tak sama przyszła mi do głowy.
-No to i ta ci przyjdzie ale musisz poczekać.
-Dzięki za radę.-odparłam gdy miał zamiar wyjść.
-"Uwierz że naprawdę się o uda a wszystko przyjdzie do ciebie samo"-zacytował fragment mojej książki i wyszedł.
Nie wiedziałam że ją czytał.Myślałam że przez cały czas albo imprezuje albo siedzi z Mel.Jak widać pomyliłam się.
Wzruszyłam ramionami i wróciłam do bloga.Ku mojemu zdziwieniu czekało na mnie z 40 komentarzy.Widać mój blog ma nie złą statystykę.Dawno nie sprawdzałam więc to było całkiem możliwe.
Przeczytałam pierwszy komentarz:
"Zgadzam się z tobą w każdym słowie zawartym w tym poście.Widać że wiesz co to prawdziwa przyjaźń."
"Zależy dla których ludzi rutyna jest zła ale rzeczywiście :NUDA! " 
"Kiedyś moja przyjaciółka obudziła mnie o drugiej w nocy by powiedzieć że za mną tęskni.Kocham ją ! " 
Miło było czytać wszystkie po kolei ,jednak jeden przykuł moją uwagę bardziej.
"Wiem co to znaczy mieć przyjaciół.Czuje się odpowiedzialny za nich i nie mogę sobie wyobrazić że mogło by im się stać coś złego.W tym poście jest 100% prawdy i 0 kiczu.
Nie dawno przeczytałem Twoją książkę.Jest niesamowita.Nie dość że trzyma w napięciu to jeszcze daje do myślenia.Chciałem Ci podziękować ponieważ staram się patrzeć na świat próbując rozgryźć każdy szczegół" 
Ciekawe.Powiem że bardzo spodobała mi się ta treść.Moim zdaniem była bardzo szczera a to bardzo cenię.Wole usłyszeć szczere "To co piszesz to kit." niż " Super książka...".
Naszła mnie ochota na piosenkę 1D. Znałam je na pamięć.Wpadały w ucho a ich przekaz... nic dodać nic ująć.
Wsłuchując się w piosenkę "Taken" najbardziej  utkwił mi w głowie głos Harrego. Pamiętam że kochałam bawić się jego loczkami.Kochałam też jego słodkie dołeczki.
Tęskniłam za całą piątką.